เรื่องทั่วไปในปูซาน

” เรื่องทั่วไปในปูซาน “
ปูซาน ปูซาน

เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ เป็นเมืองที่มีชายหาดสวยครับ อย่างบริเวณที่จัดเทศกาลและเป็นที่ตั้งของโรงแรมที่ผมพัก จะเรียกว่าหาด Heaundae (ฮุนแด หรือเปล่าไม่แน่ใจ) ถ้าใครที่ชอบดูหนัง ก็น่าจะจำได้ว่ามีหนังเกาหลีเรื่องหนึ่งว่าด้วยภัยพิบัตสึนามิ ที่ชื่อว่า Heaundae เหตุการณ์ในเรื่องก็เกิดขึ้นที่หาดแห่งนี้น่ะแหละครับ เป็นหาดที่ด้านหนึ่งหันไปเป็นทะเล แต่หันกลับมาก็เต็มไปด้วยตึกสูงโรงแรมใหญ่คล้ายๆ ชลบุรีบางแสนบ้านเรา แต่เขาจะมีห้างเยอะกว่า และห้างก็จะมีแบบห้างไฮโซ อย่างห้าง Lotte ที่จะออกแนวเอ็มโพเรี่ยม หรือห้างเล็กๆ ที่ขายของถูกลงมาหน่อย แต่พอดีผมไม่ใช่ขาช็อปปิ้ง ก็เลยไม่สนใจอะไรอย่างนั้นสักเท่าไหร่

ปูซาน ปูซาน

ถ้ามีเวลาว่างจากการไม่ได้ดูหนัง หรือการติดตามคณะของป็อบพิคเจอร์ไปงานปาร์ตี้ ก็จะใช้เวลาอยู่กับการเดินชมหาด ซึ่งเวลาที่เหมาะที่สุดจะเป็นเวลาไหนไปไม่ได้นอกจากเวลาเย็นจนถึงเวลากลางคืน ลมเย็นๆ ที่หอบเอาความสดชื่นมาจากแดนไกล แดดอุ่นๆ ของพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน เสียงของคลื่นที่ซัดเข้าสู่ฝั่งอย่างแผ่วเบาแต่นุ่มนวล ผู้คนเมื่อมีเวลาก็จะมาสังสรรค์นั่งเล่นกัน ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่มาแอ็คท่าถ่ายรูปโดยการกระโดดกลางอากาศ สาวออฟฟิตที่ถอดรองเท้าแล้วเอาตีนเปล่าเหยียบทราย นักธุรกิจใส่สูทที่มานั่งบนพื้นด้วยชุดเต็มยศ พลางขบคิดหาทางออกจากปัญหาที่เผชิญอยู่ หรือเด็กชายตัวน้อยที่วิ่งเล่นเข้าหาน้ำทะเลซึ่งกำลังถูกคลื่นซัดเข้ามาอย่างไม่กลัวเปียก และไม่กลัวว่ากางเกงที่จะหลุดมิหลุดแหล่ของตนจะกองไปอยู่กับพื้น

ปูซาน ปูซาน

เลยชายหาดออกไป สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้ นอกจากการที่พบว่า Lotte ของที่นี่ดูจะทำธุรกิจครอบคลุมในเกาหลีทุกอย่าง ไล่ตั้งแต่ห้างยันสินค้า (คล้ายๆ เซ็นทรัล+สหพัฒนะพิบูลย์) ก็คือแบรนด์ที่คนติด ถ้าเป็นกาแฟก็จะมียี่ห้อชื่อน่ารักๆ ว่า Angle in us coffee ที่โลโก้เป็นรูปปีกนางฟ้า รถชาติไม่เลวทีเดียวสูสีกับสตาร์บั๊คส์ ส่วนถ้าเป็นเบียร์ก็ต้องยี่ห้อ Maxx เขาถึงจะดื่มกันเป็นล่ำเป็นสัน นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่คนไทยกับเกาหลีไม่ต่างกัน หรือจริงๆ ก็คนทุกชาติน่ะแหละครับ คือจะมีความเป็น Brand Royalty ในแบบของตัวเอง ส่วนรูปที่เห็นผม เป็นรูปที่ถ่ายตรงทางเข้าศูนย์แสดงสัตว์นำของเขา ที่เหมือนกับสยามโอเชี่ยนพาร์คบ้านเราไม่มีผิด พอดีผมมีโอกาสเคยได้เดินเข้าไปข้างในแบบไม่เสียตังค์ด้วยกันทั้งคู่ เลยพบว่าไม่ว่าจะเป็นตัวสัตว์นำที่ดำผุดดำว่าย หรือตัวรูปแบบสถาปัตยกรรมภายใน ล้วนไม่มีอะไรต่างกันเลย

ปูซาน ปูซาน

ท่ามกลางความเจริญของเมือง ก็ยังมีอะไรง่ายๆ ให้เห็นอยู่ อย่างเช่นป้าที่เอาผักมาขายออกแนวตลาดบ้านเรา จริงๆ เขาก็มีพวกตลาดปลาอยู่เหมือนกันนะครับ แต่การขายของที่อยู่นอกเหนือจากการต้องไปเดินตลาดก็มี บางทีก็อยู่ห่างจากโรงแรมหรูห้าดาวสิบดาวแค่ไม่กี่ก้าว ของที่ขายก็ราคาไม่แพงและสภาพก็น่าซื้อดี (ถ้าจะทำกับข้าวกินเองนะ) แต่ถ้าไม่อยากเอาไปผัดไปปรุงเอง ก็เดินเข้าร้านอาหารของเขาเลยครับ ราคาอาหารก็แล้วแต่ความอลังการของหน้าตาของมัน อย่างผมเคยกินมื้อหนึ่ง 25000 วอน (ประมาณ 600 บาท) ก็เป็นจำพวกเนื้อตุ๋นน้ำซุปเด็ด พร้อมผักสารพัดและกิมจิเป็นเครื่องเคียง อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว ส่วนพวกอาหารตามฟู๊ดเซ็นเตอร์ในห้างก็โอเคนะครับ กินจนอิ่มสุดๆ ได้เลย ราคาก็แพงประมาณหนึ่งคือประมาณ 7000 วอน (200 กว่าบาท) แต่ก็ถือว่าคุ้ม อ๋อ สำหรับแฟนของคริสปี้ครีม ที่นี่ไม่ได้บ้าเห่อขายดีแบบบ้านเรานะครับ เขาต้องซื้อหนึ่งกล่องแถมหนึ่งกล่องด้วยซ้ำ รสชาติก็เหมือนกับปาท่องโก๋แถวบ้านดีๆ นี่เอง

นี่แหละครับเรื่องทั่วไปของเกาหลี ที่ผมขอเอามาเล่าพอสังเขป (เรื่องและภาพจากเกาหลีทั้งหมดโดยนาย nut_torn)

Categories: Special Scoop

Write a Comment

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*